Άσπρο ή Μαύρο τίποτα δεν είναι

Το Μαύρο

Τα μηνύματα είχαν αρχίσει να έρχονται από τη Δευτέρα. Έπρεπε να το είχα καταλάβει. Κάτι μισόλογα, κάτι τηλεφωνήματα, κάποιες αναφορές στο επερχόμενο Σαββατοκύριακο, έπρεπε να το ψυλλιαστώ.

Αντ’ αυτού και αφελώς, έκανα σχέδια για εκδρομές στο βουνό, χάζεμα της λίμνης από το μπαλκόνι να περιμένω τον ήλιο ν’ ανατείλει και συζητήσεις καφενείου με τσίπουρο, παρέα και πολιτική. Φευ!

Την Τετάρτη, ο κύβος είχε ριφθεί.

– Το Σαββατοκύριακο έχουμε τρύγο!

Εξέφρασα χαλαρά τις αντιρρήσεις μου για την τιμή των όπλων αλλά μου κατέστη σαφές ότι τα σταφύλια – και η ζάχαρή τους – δεν περιμένουν, ξένοι εργάτες δεν είναι εύκολο να βρεθούν, ντόπιοι δεν υπάρχουν και τα δέκα στρεμματάκια περίμεναν εμένα. Το κρασί και το τσίπουρό μου, έμελλε να τα κερδίσω με τον ιδρώτα μου.

Τις επόμενες δυο μέρες δεν μπορούσα να κρύψω τον εκνευρισμό μου. Παρασκευή βράδυ, παραδόθηκα αποδεχόμενος τη μοίρα μου και την προοπτική ενός χαμένου Σαββατοκύριακου.

Όσοι, όταν ακούνε τρύγο, έχουν στο νου τους εκείνες τις γραφικά βουκολικές και ειδυλλιακές εικόνες της γιορτής, εικόνες που μας εμφύτευσαν επιμελώς στο νου μας τα σχολικά αναγνωστικά, σφάλλουν οικτρά.

Το πόδι να βουλιάζει στο μαλακό αμμώδες αργιλόχωμα, ο ήλιος να ψήνει το τριχωτό της κεφαλής, ο ιδρώτας να τσούζει στα μάτια και η μέση να διαμαρτύρεται εντόνως μεν ματαίως δε από τις συνεχείς επικύψεις.

Και νάχεις να παλέψεις με τις χιλιάδες μύγες, σκνίπες, ακρίδες, μέλισσες και σφήκες. Λες και ο Διόνυσος εξαπέλυσε όλα τα έντομα με σκοπό να σου κάνει τη ζωή κόλαση.

Κι ενώ έχεις φαγούρα σε όλο σου το κορμί, ενώ τα χέρια σου έχουν γεμίσει φουσκάλες από το ψαλίδι κι έχουν πρηστεί από τα τσιμπήματα των εντόμων, ενώ παλεύεις με τα αμπελόφυλλα ν’ ανακαλύψεις το τσαμπί και κολλάς από τα ζουμιά και τον ιδρώτα, έχεις να αντιμετωπίσεις και τις εξυπνάδες των συν-εργατών σου για την ανικανότητά στο μάζεμα του «ευλογημένου καρπού» και την ευαισθησία σου, εσού, του γραφιά, του ανθρώπου της πόλης, του μαλθακού.

Δυό μέρες διήρκησε το μαρτύριο, θυσία στο κρασί και στο τσίπουρο της χρονιάς.

Αν ήταν η δουλειά χαρά, θα δούλευαν και τα σκυλιά…

trygos 1

Το Άσπρο

Τα νεύρα μου δοκιμάζονταν στην προοπτική ενός ακόμα χαμένου Σαββατοκύριακου απραξίας και ανίας. «Η μοίρα των ανθρώπων της πόλης» σκεφτόμουν «η μοίρα των γονέων που τρέχουν ολημερίς από τη δουλειά στα φροντιστήρια, τα αγγλικά και τα κολυμβητήρια» προσπαθώντας να περισώσω ίχνη αυτοσεβασμού και να σταματήσω να οικτίρω τον εαυτό μου.

Όσο πλησίαζε το Σαββατοκύριακο, οι τάσεις μελαγχολίας σωρεύονταν και μεταλλάσσονταν σε επιθετικότητα και εκνευρισμό.

Την Τετάρτη το βραδάκι, φάνηκε φως στο τούνελ.

– Το Σαββατοκύριακο έχουμε τρύγο!

Ο τρύγος είναι γιορτή. Όσοι τον έχουν ζήσει σε οικογενειακό αμπέλι ξέρουν καλά τι εννοώ. Η ιδέα να αναζητηθούν αλλοδαποί εργάτες, απορρίφθηκε εν τη γενέσει της και ασυζητητί. Σε κανέναν δεν θα εμπιστευόμασταν το έργο της συλλογής του ευλογημένου καρπού ανά ποικιλία και υγεία καθώς η σωστή συλλογή έχει αντίκτυπο στην ποιότητα του τελικού προϊόντος. Το καλό κρασί απαιτεί υγιή καρπό.

Μέχρι την Παρασκευή το βράδυ, η παρέα είχε κλείσει και σε σύσταση και σε αριθμό, οι προετοιμασίες – μαζί με την αδημονία – είχαν κορυφωθεί.

Ο καιρός ήταν ιδανικός. Ελαφριά δροσιά με λιακάδα. Το πρωινό μούδιασμα, πριν η ώρα φτάσει εννιά,  μετατράπηκε σε πειράγματα, γέλια, τραγούδι και το τραγούδι έσβηνε, τον ούτως ή άλλως, γλυκό κάματο. Η φύση, ολοζώντανη, βοούσα και άδουσα, βάλθηκε να μας σιγοντάρει.

Κανείς δεν κατάλαβε πότε έσβησε η μέρα, κανείς δεν κατάλαβε πότε ήρθε και πότε τέλειωσε και η επόμενη. Τα χωρατά, τα γέλια έκαναν τον χρόνο να κυλά και τη δουλειά να μοιάζει παιχνίδι. Δεν αργήσαμε να πιαστούμε στον κύκλο του χορού.

Δυό μέρες κράτησε το διάλειμμα. Δυό αξέχαστες μέρες, με το μούστο να κυλά στις μεγάλες ξύλινες κάδες μέχρι να μετουσιωθεί σε βαθύ κόκκινο κρασί, με το ρακοκάζανο έτοιμο να δεχτεί τις ρώγες – σε ένα δίμηνο περίπου – και να σταλάξει σταγόνες τσίπουρου, το βάλσαμο της παρέας και του κεφιού.

Δυό μέρες, να κερδίζεις τη χαρά με τον ιδρώτα σου, να δίνεις ζωή στη ζωή σου. Σφραγίσαμε την υπόσχεση να το επαναλάβουμε του χρόνου και τα χέρια είχαν εκείνη την ιδιαίτερη υφή του έστω και περιστασιακά χειρωνάκτη



Περιβαλλοντολόγος κατ' επάγγελμα με οικολογικές ανησυχίες, φιλελεύθερος αριστερός, άθεος, λάτρης της τεχνολογίας, επίμονος, ενίοτε ξεροκέφαλος έτοιμος πάντα για συγνώμη όταν αποδειχθεί ότι είχα λάθος, πράγμα που συμβαίνει σπάνια. Ον πολιτικό του είδους της χρονίας νόσου, με μικρές περιόδους άνευ εξάρσεων. Γραφεύς και αναγνώστης, επιδεκτικός σε αλλαγές, θαυμαστής του καινούργιου, ελπίζω νέος μέχρι τα βαθιά γεράματα και αιώνιος φοιτητής στα πανεπιστήμια της ελεύθερης γνώσης. Άνθρωπος των λόγων και των πράξεων, ανάλογα του τι η περίσταση επιτάσσει. Η στιγμιαία εμπλοκή με την πολιτική της ψηφοθηρίας, πέρασε χωρίς ελπίζω να αφήσει ανεξίτηλα σημάδια.


Η σελίδα είναι βασισμένη στο πρότυπο  Old Paper της ThunderThemes.net και προσαρμόστηκε από την ομάδα του toperivallon. Οι συντάκτες των άρθρων έχουν την ευθύνη του περιεχομένου των και η σελίδα την ευθύνη των ανυπόγραφων.