Μεγαλοπιάνεστε με τα σκουπίδια

Η τελευταία μεγάλη δημόσια συζήτηση για τα σκουπίδια έγινε το 2011, τότε που είχαμε την άλλη μεγάλη απεργία των δημοτικών υπαλλήλων, την εποχή που κυριάρχησε στα δελτία ειδήσεων ένας Μπαλασόπουλος και που η απεργία έληξε με πολιτική επιστράτευση των υπαλλήλων. Και τότε, ανάμεσα στη χολέρα και τον τύφο, τις συζητήσεις περί προνομιούχων υπαλλήλων και ληστρικών συνδικαλιστών, πέφτανε και οι ιδέες για ιδιωτικοποιήσεις (γενικώς), καύση, χρήση για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, πλήρη ανακύκλωση και δεν ξέρω τι άλλο. Έκτοτε το θέμα ξεχάστηκε και 6 χρόνια μετά επανέρχεται με αντιστροφή πολιτικών ρόλων με ατούς που τότε μιλούσαν για κυβερνητικό αντιδημοκρατικό κατήφορο σήμερα να είναι κυβερνήτες, όλοι να βρίζουν τους προνομιούχους υπαλλήλους και η συζήτηση να έχει ανάψει τόσο πολύ που απορώ πως δεν καίγονται και τα σκουπίδια από τη φλόγα του πάθους μας.

Έκτοτε, οι συζητήσεις περιορίστηκαν σε κύκλους ειδικών και μόνο όταν υπήρχε περιθώριο πολιτικής τους εκμετάλλευσης έβγαιναν λίγο περισσότερο δημόσια. Σημασία έχει ότι οι συζητήσεις πα΄ρεμειναν συζητήσεις και στην ουσία τίποτα το συνταρακτικό δεν συνέβη.

Μέχρι τώρα, που η βρώμα και η θέα των σκουπιδιών, ξύπνησε τον αναλυτή μέσα μας.

Να γίνουμε Σουηδία ή Φινλανδία, να γίνουμε Γερμανία ή Βέλγιο ζητούν ορισμένοι και αναφέρονται στο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων, με αφορμή την απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα των Δήμων.

Εγώ θα ήθελα να γίνουμε και ΗΠΑ στη διαστημική τεχνολογία αλλά, πώς να σας το πω, μας λείπουν κάποια προαπαιτούμενα.

Οι χώρες αυτές, που βρίσκονται κάποια χρόνια μπροστά στα ζητήματα διαχείρισης των απορριμμάτων χρειάστηκε να διανύσουν δρόμο και να έχουν επιτύχει ένα βαθμό οργάνωσης της κοινωνίας και των κρατικών δομών που εμείς δεν έχουμε – και λυπάμαι αν σας το φέρνω εγώ αυτό το δυσάρεστο νέο.  Λυπάμαι επίσης που αναγκάζομαι να σας πληροφορήσω ότι κάποια – ίσως τα περισσότερα – από τα μοντέλα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, αν μεταφερθούν στα καθ’ ημάς, θα αποτύχουν με πάταγο.

Γι’ αυτό ας το πάμε βήμα – βήμα, ας δούμε τα βασικά και ας συμφωνήσουμε σε αυτά. Τα σκουπίδια είναι βάρος. Οικονομικό, διαχειριστικό, περιβαλλοντικό. Η πρώτη μέριμνα της πολιτείας θα πρέπει να είναι η μείωση αυτού του βάρους. Να αφαιρέσει δηλαδή από πάνω της οικονομικό, διαχειριστικό, περιβαλλοντικό βάρος που προέρχεται από τα σκουπίδια.

Ο καθένας από εμάς παράγει περίπου 400 κιλά σκουπίδια το χρόνο, άσχετα από ηλικία, βιοτικό επίπεδο, εισόδημα, κλπ. Το νούμερο αυτό είναι εκτίμηση κυρίως για την Αττική αλλά καλύπτει τις περισσότερες των μεγάλων πόλεων στην Ελλάδα. Από τα 400 αυτά κιλά, τα σχεδόν 180 είναι ζυμώσιμα, βιοαποδομήσιμα, οργανικά – όπως και αν τα πείτε, είστε μέσα. Αν μπορέσουμε να τα αφαιρέσουμε όλα αυτά από την εξίσωση, τα προς διαχείριση ατομικά απορρίμματα, πέφτουν αμέσως στα 220. Αυτό σημαίνει αντίστοιχη εξοικονόμηση χρημάτων, τεράστιο περιβαλλοντικό όφελος και από την εκμετάλλευση των βιοαποδομήσιμων και από την αποφυγή του ενταφιασμού των, τεράστιο διαχειριστικό όφελος από την απομάκρυνση του 45 % του προς επεξεργασία όγκου.

Οι Δήμοι τα ξέρουν όλα αυτά και ψάχνουν (;) τρόπους ώστε να απομακρύνουν αυτόν τον όγκο από τα σκουπίδια τους. Κάποιοι κάνουν μια φορά το χρόνο ένα πανηγύρι σε κάποια πλατεία, άλλοι μοιράζουν μια στο τόσο φυλλάδια, τρίτοι μοιράζουν κάδους κομποστοποίησης. Ποιοι κερδίζουν από αυτά; Εκτός από τους τυπογράφους και όσους πωλούν κάδους κομποστοποίσης, κανείς άλλος.

Αλήθεια, γιατί δεν επιχειρούν οι Δήμοι και οι υπεύθυνοι αυτών να είναι απλά αποτελεσματικοί; Να πείσουν όλους τους πολίτες να φτιάχνουν κομπόστ στα μπαλκόνια, το αποκλείω. Να πείσουν μια μικρή μειοψηφία, ίσως. Ενώ, αν δοκίμαζαν κάτι άλλο; Ένα σουβλατζίδικό για παράδειγμα, ένα εστιατόριο, ένας παιδικός σταθμός που ετοιμάζει φαγητό για μερικές δεκάδες παιδιά, ένα νοσοκομείο, ένα στρατόπεδο, ένα παντοπωλείο ή μανάβικο που ξεφορτώνεται αλλοιωμένα λαχανικά ή τρόφιμα, παράγουν πολλαπλάσιες ποσότητες οργανικών αποβλήτων από μια οικογένεια. Σε αυτά τα μέρη, ο Δήμος μπορεί να βρει μαζεμένο τεράστιο όγκο ζυμώσιμων, οργανικών αποβλήτων, να τα διαχειριστεί ευκολότερα, να τα αποσύρει από το κύκλωμα αποκομιδής, μεταφοράς, αποθήκευσης, διάθεσης σε ΧΥΤΑ, να τα διαχειριστεί με τρόπο που να του δίνει κέρδος. Γιατί δεν αναλαμβάνει ένας στο Δημο, υπηρεσιακός, αντιδήμαρχος, επιτροπή, κάποιος τέλος πάντων να συναντηθεί με τους υπεύθυνους των παραπάνω καταστημάτων ή ινστιτούτων και να κλείσει συμφωνίες για την με ειδικούς όρους συλλογή και απομάκρυνση οργανικών από τα καταστήματά τους; Μόνο με τις συμφωνίες με τους παραπάνω μαζικούς παραγωγούς οργανικών, ο οποιοσδήποτε Δήμος θα μειώσει το κόστος διαχείρισης  τουλάχιστον κατά 10%.

Γιατί δεν το κάνει; Δεν ξέρω. Χρειάζεται μόνο απόφαση, διάλογο, κίνητρα και αντικίνητρα και είναι εύκολα και γρήγορα υλοποιήσιμο. Όλα είναι στη διάθεση των Δημοτικών αρχόντων και η τήρηση των συμφωνηθέντων είναι εύκολα ελέγξιμη. Αν δεν το κάνει ο Δήμος, ας πιέσει το περιβαλλοντικό κίνημα και τα κινήματα πολιτών προς αυτή την κατεύθυνση.

 

 



Με την υπογραφή "Το Περιβάλλον" θα φιλοξενούνται αναδημοσιεύσεις άρθρων από άλλες πηγές. Όταν πρόκειται για μεταφράσεις θα αναφέρεται επιπλέον και αυτός που επιμελήθηκε της μετάφρασης. Φυσικά πάντα θα δημοσιεύεται η πηγή.


'Μεγαλοπιάνεστε με τα σκουπίδια' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Η σελίδα είναι βασισμένη στο πρότυπο  Old Paper της ThunderThemes.net και προσαρμόστηκε από την ομάδα του toperivallon. Οι συντάκτες των άρθρων έχουν την ευθύνη του περιεχομένου των και η σελίδα την ευθύνη των ανυπόγραφων.